.:مشاورحقوقی خانواده:.

چگونگی احراز عدم وجود جنین از ناحیه زوجه در طلاق توافقی

پس از ارایه نظریه داوران گواهی وجود و یا عدم وجود جنین توسط پزشک ذی صلاح و آزمایشگاه مربوطه می باید تحویل گردد که بعضاْ زوجه را به پزشک قانونی جهت گواهی معرفی می نمایند و بعضی از همکاران ارایه گواهی از سایر پزشکان ذی صلاح را می پذیرند و بعضاْ هم ممکن است با قرار زوجه و تایید زوج بپذیرند که دیگرنیازی به گواهی پزشک ذی صلاح نمی بینند

 که با توجه به مفاد تبصره۷ ّاز ماده واحده قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق که تصریح به نظر پزشک ذی صلاح نموده به نظر میر سد که هر پزشکی که تخصص در این امور داشته باشد ودارای نظامنامه پزشکی باشد صالح به اظهار نظر در این خصوص بوده و مقید به معرفی به پزشکی قانونی نیست خاصه آنکه معرفی به پزشک قانونی دارای تشریفاتی بوده و به طور معمول وحسب اطلاع نیاز به دوباره مراجعه به آن مرجع جهت اظهار نظر است و از این جهت با معرفی زوجه به مرکز پزشکی قانونی به طور معمول با اکراه مشارالیها مواجه می گردیم.

اما در خصوص اقرار زوجه با توجه به مفاد تبصره مرقوم به نظر قبول آن صحیح نبوده و طریقه اطمینان بخشی نیست چرا که ممکن است زوجه بر اثر عدم اطلاع از وضیعت خود اقرار به عدم حمل داشته باشد و بعد از وقوع طلاق متوجه حمل خود شود وبه لحاظ تغییر در وضیعت عده و حقوق حمل موجب طرح دعوایی متعاقب دعوای طلاق در این خصوص گردد که شرح آن در بحث عده داده خواهد شد .

بنابراین اگر چه اقرار زوجه در طلاق توافقی و در خصوص باکره بودن پذیرفته است چون تبصره مرقوم در فوق مربوط به حمل است و در رابطه با باکره بودن قانون خاصی ملاحظه نمی گرددو از این حیث می توان به ادله اثبات دعوا که اقرار نیز جزء آن می باشد استناد نمود و پذیرفت و به طور معمول در دعاوی طلاق توافقی بین زوجین که هنوز زندگی مشترک را شروع نکرده اند و به عبارتی تمکین خاص صورت نگرفته زوجه اقرار به باکره بودن خود نموده و دادگاه هم پذیرفته و به شک پزشک مربوطه در این خصوص معرفی نمی نماید .

در نهایت پس از مشخص شدن وضیعت حمل چنانچه زوجین به دعوای طلاق باقی باشد ختم رسیدگی اعلام و مبادرت به صدور رای می گردد.